Building a Smarter Planet. A Smarter Planet Blog.

Voor de iPhone worden 1200 applicaties per minuut gedownload. Daarmee is het de meest populaire computer van het moment. Veel minder bekend dan de iPhone, maar in de praktijk door nog meer mensen gebruikt, is het mainframe. Deze technologie, die onder meer gebruikt wordt voor elektronisch bankieren en die aan de basis lag van reizen naar de maan, kan sinds kort communiceren met de iPhone. Het 46-jarige mainframe is daarmee de langst bestaande iPhone applicatie.

Lees verder op: http://is.gd/cTRax

Nee ik heb het niet over die vermaledijde vuvuzela’s maar over het datacenter. Die produceren nogal wat CO2 uitstoot. Ongeveer 2% van de wereldwijde uitstoot wordt door IT geproduceerd. Net zoveel als de luchtvaartindustrie. En de grap, of eigenlijk het drama, is dat die uitstoot niet louter door de op volle toeren draaiende servers en opslagsystemen komt.

De apparatuur die nodig is om de datacenters te koelen nemen net zoveel energie op als de servers en opslagsystemen. Dus van elke 1000 Watt aan vermogen die je in een datacenter pompt, wordt er al 500 Watt opgebruikt door de airconditioners. De resterende 500 Watt is dan voor servers en opslagsystemen. (Overigens, als je dan verder gaat uitrekenen kom je tot schrikbarende constatering dat een processor uiteindelijk maar iets van 20 tot 30 Watt van de originele 1000 Watt toebedeeld krijgt.)

De oorzaak van dit energieverslindende drama is dat computercomponenten als processoren en geheugens ‘n enorme dichtheid van transistoren hebben. Deze wondertjes worden aan en uitgeschakeld met een frequentie van zo’n 3 miljard keer per seconde (voor Intel) en 5 miljard keer per seconde voor IBM POWER processoren. Dat geeft nou eenmaal warmte door allerlei natuurkundige processen zoals het weglekken van stroom door de hoge frequenties. Zou er geen koeling op de processor zitten, zal hij als een ijsje bij warm weer in enkele seconden smelten. Die hitte moet worden afgevoerd en dat doet men de laatste decennia door koele lucht over de componenten te trekken. De lucht die uit de server komt moet dan weer worden afgekoeld door de chillers (lees airconditioners).

Lucht is op zich een praktisch goedje om te koelen. Over het algemeen is er geen gebrek aan al zou je dat wel wensen als 50.00 mensen dat spul gebruiken om een vuvuzela in trilling te brengen. Het nadeel van lucht is echter dat het niet extreem goed in staat is om warmte op te slaan. Daardoor moet je veel lucht verplaatsten om de temperatuur op een server een graad te verlagen. (Voor de liefhebbers: De calorische waarde van lucht is ongeveer 1 KJ per kubieke meter per graad. Dus om bijvoorbeeld een elektrische kachel van 1000 Watt een graad te laten afkoelen heb je een kubieke meter lucht nodig. Zijn we er nog?)

Gisteren had ik een buitengewoon leuk gesprek met Ingmar Meijer uit het IBM Research lab in Zurich. Ingmar houdt zich bezig met Koeling (let op de hoofdletter K). In het gesprek met Ingmar kreeg ik een déjà vu. Enkele jaren geleden had ik ook een artikel geschreven over een vinding van IBM die het mogelijk maakte piepkleine haarvaatjes te maken, de zogenaamde microchannels. En deze haarvaatjes gebruikt Ingmar om servers te koelen. Door de microchannels wordt water gevoerd en de microchannels worden op de processoren en dergelijke geplaatst. Water heeft ruim 4000 keer betere papieren dan lucht als het neerkomt op het afvoeren van warmte. Als je dat water maar “fijn” genoeg weet te maken is het koelen met water dus een interessante ontwikkeling. En dat “fijn” maken van water gebeurt in de microchannels. Deze zijn 0,1 tot 0,2 mm dik (uh, dun) en zitten als koelelementen dicht tegen componenten aan die meer dan 3 Watt aan warmte produceren. Dat zijn uiteraard de processoren, maar ook geheugen en andere componenten. Het water wordt rondgepompt en doordat het zo fijn gemaakt is én omdat het veel warmte kan opnemen is het mogelijk om relatief warm water (60°) te gebruiken. Het opgewarmde water is dan zo’n 65°.

Dit warme water kan natuurlijk weer voor allerlei doeleinden gebruikt worden zoals een vloerverwarming. Je kan de buizen ook naar buiten laten lopen waardoor het afgekoeld wordt door de omgeving. Het water hoeft slechts 5° tot 7° afgekoeld te worden voordat het weer opnieuw gebruikt kan worden. Met andere woorden, er komt geen additionele apparatuur meer aan te pas om servers koel te houden. En dat heeft voordelen. Economisch, want airconditioners zijn duur en vreten stroom. Maar denk ook aan het enorme lawaai wat er normaliter in de server ruimte heerst. de airco’s die staan te stampen en de servers waar enorme ventilatoren en blowers de lucht moeten verplaatsen. Denk je eens in: een koel en muisstil datacenter. Nu nog een stil stadion…

Meer dan de helft van de wereldbevolking woont in steden en dit percentage groeit nog steeds. Ook de Nederlandse steden groeien uit hun jasje. Omdat we wilden weten hoe Nederlanders deze groei ervaren in hun dagelijkse leven, hebben we stedelingen uit de tien grootste steden benaderd voor het ‘Smarter Cities onderzoek’.
Hierin is Nederlanders gevraagd naar de leefbaarheid van hun stad en of technologie het leven makkelijker en veiliger kan maken.

Opvallend is dat één op de drie Nederlanders vindt dat zijn stad de toenemende druk onvoldoende aankan, terwijl veel van de praktische ongemakken waar mensen tegenaan lopen eenvoudig zijn op te lossen. Denk aan een navigatiesysteem dat je naar een vrije parkeerplek loodst of slimme camera’s die onveilige situaties vanzelf signaleren.

Lees verder…

Op het World Congress on Information Technology (WCIT) in Amsterdam is de winnaar bekendgemaakt van de Innovatiechallenge voor Water en Mobiliteit.

De challenge, die als doel heeft met behulp van ICT innovatie te stimuleren in de water- en mobiliteitssector, werd dit jaar voor het eerst georganiseerd door het Ministerie van Verkeer en Waterstaat, TNO en ICT dienstverlener IBM. De prijs van 10.000 Euro werd uitgereikt door Lidewijde Ongering, Directeur-Generaal Mobiliteit van het Ministerie van Verkeer en Waterstaat.

Studenten en young professionals moesten een oplossing bedenken voor de uitdagingen waar een Deltametropool als De Randstad de komende jaren voor staat. Toenemende filedruk en vertragingen, maar ook veranderingen in het klimaat vormen een bedreiging voor de welvarendheid van deze stedelijke regio. Tijdspanne van de prijsvraag was het jaar 2028, het jaar dat Nederland opnieuw de Olympische Spelen hoopt te organiseren. De voorbereiding en organisatie van een dergelijk evenement zal veel vragen van de infrastructuur van de Randstad en een beroep doen op het imago van Nederland als innovator op het gebied van Watermanagement en ‘mainport van Europa’.

´De 24 uursspelen´ van de young professionals Alida Galema en Wolter Tijben van bedrijf Infram waren de gelukkige winnaars. Zij kwamen met het voorstel om de Olympische sporten te verspreiden over 24 uur. ´Elk land zijn eigen sport´ is hun motto. Winnaar Wolter Tijben legt uit: “In Azië zijn andere sporten populair dan in Europa. Door de sporten over de dag te spreiden, maak je optimaal gebruik van de infrastructuur en de beschikbare ruimte”.

Zij kwamen verder met het innovatieve voorstel om stadions aan de rand van het water te bouwen, met drijvende velden die in- en uitgeschoven konden worden. “Zo krijg je multifunctionele stadions en maak je optimaal gebruik van de aanwezige ruimte”, aldus Tijben. Tenslotte maakten zij in hun oplossing gebruik vanpersonenvervoer over het water en zetten zij cruiseschepen in als tijdelijke hotels.

De jury
De jury, bestaande uit Bert van Wee (hoogleraar Transport), Toon Gerbrands (directeur voetbalclub AZ en voormalig adviseur Rijkswaterstaat) en Leo van Wijk (voorzitter Connekt en oud-topman KLM) prijst in het juryrapport de winnaar om ´de brede uitwerking van de gedachte om rekening te houden met gespreide aanvangstijden en tijdswindows van de spelen. Het voorstel is duidelijk, aansprekend voor een groot publiek en goed doordacht.´

Lidewijde Ongering, die de prijs van 10.000 Euro overhandigde, gaf aan dat vooral de preventiegedachte haar erg aansprak: “het idee beïnvloedt het mobiliteitsgedrag van mensen. Dat is iets waar ons ministerie graag meer grip op zou willen hebben”.

Arie Bleijenberg, hoofd markt mobiliteit TNO: “Het winnende concept maakt optimaal gebruik van het spreiden van verkeer over de 24 uur van een dag. Dit is een interessant gegeven om ook buiten de Olympische Spelen in Nederland de spits af te vlakken. Initiatieven in Nederland zoals telewerken en het nieuwe werken zetten hier ook op in.”

Harry van Dorenmalen, algemeen directeur IBM Nederland: “Grote maatschappelijke problemen op het gebied van bijvoorbeeld water- en verkeer lossen we steeds vaker op met de hulp van ICT. Via sensoren in rivieren en dijken kunnen we nu al waterstanden en dijkcondities in de gaten houden en het verkeer laat zich met behulp van slimme ICT-oplossingen beter sturen. Het is boeiend om te zien hoe de participanten dat soort innovaties ook in deze challenge gebruikt hebben.”

Tijdens het Wereldcongres voor IT (WCIT), dat deze week in Amsterdam plaats vindt, wordt de eerste smartphone applicatie gepresenteerd waarmee mensen met een beperking eenvoudig de makkelijkste route door een stad vinden. Het bijzondere is dat ACT (Accesible City Tag) voor verschillende beperkingen ook verschillende routes en vormen van transport adviseert. Deze app is de eerste in zijn soort. In het Italiaanse Nettuno vindt nu een pilot plaats:

ACT helpt rolstoelgebruikers een weg te vinden zonder hobbels of wijst de meest toegankelijke ingang van een station. Het adviseert voetgangers met een visuele handicap de weg naar trottoirs met geribbelde tegels of geeft informatie over welke bank het meest toegankelijk is. Ook laat het bijvoorbeeld zien welk restaurant bij de dichtstbijzijnde invalidenparkeerplaats is.
Lees verder…