Lees verder op: http://is.gd/cTRax

De apparatuur die nodig is om de datacenters te koelen nemen net zoveel energie op als de servers en opslagsystemen. Dus van elke 1000 Watt aan vermogen die je in een datacenter pompt, wordt er al 500 Watt opgebruikt door de airconditioners. De resterende 500 Watt is dan voor servers en opslagsystemen. (Overigens, als je dan verder gaat uitrekenen kom je tot schrikbarende constatering dat een processor uiteindelijk maar iets van 20 tot 30 Watt van de originele 1000 Watt toebedeeld krijgt.)

De oorzaak van dit energieverslindende drama is dat computercomponenten als processoren en geheugens ‘n enorme dichtheid van transistoren hebben. Deze wondertjes worden aan en uitgeschakeld met een frequentie van zo’n 3 miljard keer per seconde (voor Intel) en 5 miljard keer per seconde voor IBM POWER processoren. Dat geeft nou eenmaal warmte door allerlei natuurkundige processen zoals het weglekken van stroom door de hoge frequenties. Zou er geen koeling op de processor zitten, zal hij als een ijsje bij warm weer in enkele seconden smelten. Die hitte moet worden afgevoerd en dat doet men de laatste decennia door koele lucht over de componenten te trekken. De lucht die uit de server komt moet dan weer worden afgekoeld door de chillers (lees airconditioners).

Lucht is op zich een praktisch goedje om te koelen. Over het algemeen is er geen gebrek aan al zou je dat wel wensen als 50.00 mensen dat spul gebruiken om een vuvuzela in trilling te brengen. Het nadeel van lucht is echter dat het niet extreem goed in staat is om warmte op te slaan. Daardoor moet je veel lucht verplaatsten om de temperatuur op een server een graad te verlagen. (Voor de liefhebbers: De calorische waarde van lucht is ongeveer 1 KJ per kubieke meter per graad. Dus om bijvoorbeeld een elektrische kachel van 1000 Watt een graad te laten afkoelen heb je een kubieke meter lucht nodig. Zijn we er nog?)

Gisteren had ik een buitengewoon leuk gesprek met Ingmar Meijer uit het IBM Research lab in Zurich. Ingmar houdt zich bezig met Koeling (let op de hoofdletter K). In het gesprek met Ingmar kreeg ik een déjà vu. Enkele jaren geleden had ik ook een artikel geschreven over een vinding van IBM die het mogelijk maakte piepkleine haarvaatjes te maken, de zogenaamde microchannels. En deze haarvaatjes gebruikt Ingmar om servers te koelen. Door de microchannels wordt water gevoerd en de microchannels worden op de processoren en dergelijke geplaatst. Water heeft ruim 4000 keer betere papieren dan lucht als het neerkomt op het afvoeren van warmte. Als je dat water maar “fijn” genoeg weet te maken is het koelen met water dus een interessante ontwikkeling. En dat “fijn” maken van water gebeurt in de microchannels. Deze zijn 0,1 tot 0,2 mm dik (uh, dun) en zitten als koelelementen dicht tegen componenten aan die meer dan 3 Watt aan warmte produceren. Dat zijn uiteraard de processoren, maar ook geheugen en andere componenten. Het water wordt rondgepompt en doordat het zo fijn gemaakt is én omdat het veel warmte kan opnemen is het mogelijk om relatief warm water (60°) te gebruiken. Het opgewarmde water is dan zo’n 65°.

Dit warme water kan natuurlijk weer voor allerlei doeleinden gebruikt worden zoals een vloerverwarming. Je kan de buizen ook naar buiten laten lopen waardoor het afgekoeld wordt door de omgeving. Het water hoeft slechts 5° tot 7° afgekoeld te worden voordat het weer opnieuw gebruikt kan worden. Met andere woorden, er komt geen additionele apparatuur meer aan te pas om servers koel te houden. En dat heeft voordelen. Economisch, want airconditioners zijn duur en vreten stroom. Maar denk ook aan het enorme lawaai wat er normaliter in de server ruimte heerst. de airco’s die staan te stampen en de servers waar enorme ventilatoren en blowers de lucht moeten verplaatsen. Denk je eens in: een koel en muisstil datacenter. Nu nog een stil stadion…

Opvallend is dat één op de drie Nederlanders vindt dat zijn stad de toenemende druk onvoldoende aankan, terwijl veel van de praktische ongemakken waar mensen tegenaan lopen eenvoudig zijn op te lossen. Denk aan een navigatiesysteem dat je naar een vrije parkeerplek loodst of slimme camera’s die onveilige situaties vanzelf signaleren.

Bewoners van de tien grote steden geven hun gemeente een onvoldoende voor verkeer (5,1) en veiligheid (5,4). Verder viel op dat:

- Stedelingen zich de meeste zorgen maken over extra reistijd door verkeersdrukte, onveilig gevoel op straat en verslechtering van gezondheidszorg;

- Verkeer, parkeren, veiligheid en milieu onvoldoende scoren;

- Groningen (7,8), Nijmegen (7,5) en Utrecht (7,4) het best scoren wat betreft de leefbaarheid. Den Haag, Rotterdam en Eindhoven zijn de hekkensluiters;

- Eindhovenaren zich bovengemiddeld zorgen maken;

- Groningen als enige stad voldoende op veiligheid scoort.

In het onderzoek komt naar voren dat stadsbewoners het liefst in een stad wonen die 24 uur per dag, 7 dagen per week digitaal bereikbaar is. Bijvoorbeeld via internet, sms, mail of twitter. Ook mogelijkheden als professionele zorg op afstand en online melden van onraad in de buurt worden als zeer interessant beschouwd.

Al sinds de jaren ’90 worden wereldwijd projecten gestart om informatietechnologie zodanig in de dagelijkse leefomgeving in te zetten dat de sociaal economische ontwikkeling van een stad wordt gestimuleerd (smarter cities).

Stedelingen vinden dat de stad moderner is geworden door betere communicatiemiddelen zoals digiD en digitale verkeersinformatie. Toch vinden zij dat de stad nog niet klaar is voor de toekomst. Communicatietechnologie zou de stad kunnen helpen om informatie en veiligheid nauwkeuriger en gemakkelijker op maat aan te bieden. Naar de toekomst kijkend zijn stedelingen geïnteresseerd in:

- Een stad die op ieder tijdstip van de dag via internet bereikbaar is voor vragen of het aanvragen vergunningen, rijbewijzen, etc. (76%);

- Een stad waar ik me veilig voel op straat door camera’s die onveilige plekken bewaken en hulpdiensten die sneller kunnen handelen door betere communicatiesystemen. (69%);

- Een stad met ‘slimme’ wegen en straten die automobilisten automatisch om files heenleidt (63%) of naar een vrije parkeerplek brengt (60%).

Recente ontwikkelingen maken het mogelijk om bestaande infrastructuur intelligent te maken. Zo zijn steden in staat zijn gegevens te verzamelen, te analyseren en slim te reageren op de omgeving.

De challenge, die als doel heeft met behulp van ICT innovatie te stimuleren in de water- en mobiliteitssector, werd dit jaar voor het eerst georganiseerd door het Ministerie van Verkeer en Waterstaat, TNO en ICT dienstverlener IBM. De prijs van 10.000 Euro werd uitgereikt door Lidewijde Ongering, Directeur-Generaal Mobiliteit van het Ministerie van Verkeer en Waterstaat.

Studenten en young professionals moesten een oplossing bedenken voor de uitdagingen waar een Deltametropool als De Randstad de komende jaren voor staat. Toenemende filedruk en vertragingen, maar ook veranderingen in het klimaat vormen een bedreiging voor de welvarendheid van deze stedelijke regio. Tijdspanne van de prijsvraag was het jaar 2028, het jaar dat Nederland opnieuw de Olympische Spelen hoopt te organiseren. De voorbereiding en organisatie van een dergelijk evenement zal veel vragen van de infrastructuur van de Randstad en een beroep doen op het imago van Nederland als innovator op het gebied van Watermanagement en ‘mainport van Europa’.

´De 24 uursspelen´ van de young professionals Alida Galema en Wolter Tijben van bedrijf Infram waren de gelukkige winnaars. Zij kwamen met het voorstel om de Olympische sporten te verspreiden over 24 uur. ´Elk land zijn eigen sport´ is hun motto. Winnaar Wolter Tijben legt uit: “In Azië zijn andere sporten populair dan in Europa. Door de sporten over de dag te spreiden, maak je optimaal gebruik van de infrastructuur en de beschikbare ruimte”.

Zij kwamen verder met het innovatieve voorstel om stadions aan de rand van het water te bouwen, met drijvende velden die in- en uitgeschoven konden worden. “Zo krijg je multifunctionele stadions en maak je optimaal gebruik van de aanwezige ruimte”, aldus Tijben. Tenslotte maakten zij in hun oplossing gebruik vanpersonenvervoer over het water en zetten zij cruiseschepen in als tijdelijke hotels.

De jury
De jury, bestaande uit Bert van Wee (hoogleraar Transport), Toon Gerbrands (directeur voetbalclub AZ en voormalig adviseur Rijkswaterstaat) en Leo van Wijk (voorzitter Connekt en oud-topman KLM) prijst in het juryrapport de winnaar om ´de brede uitwerking van de gedachte om rekening te houden met gespreide aanvangstijden en tijdswindows van de spelen. Het voorstel is duidelijk, aansprekend voor een groot publiek en goed doordacht.´

Lidewijde Ongering, die de prijs van 10.000 Euro overhandigde, gaf aan dat vooral de preventiegedachte haar erg aansprak: “het idee beïnvloedt het mobiliteitsgedrag van mensen. Dat is iets waar ons ministerie graag meer grip op zou willen hebben”.

Arie Bleijenberg, hoofd markt mobiliteit TNO: “Het winnende concept maakt optimaal gebruik van het spreiden van verkeer over de 24 uur van een dag. Dit is een interessant gegeven om ook buiten de Olympische Spelen in Nederland de spits af te vlakken. Initiatieven in Nederland zoals telewerken en het nieuwe werken zetten hier ook op in.”

Harry van Dorenmalen, algemeen directeur IBM Nederland: “Grote maatschappelijke problemen op het gebied van bijvoorbeeld water- en verkeer lossen we steeds vaker op met de hulp van ICT. Via sensoren in rivieren en dijken kunnen we nu al waterstanden en dijkcondities in de gaten houden en het verkeer laat zich met behulp van slimme ICT-oplossingen beter sturen. Het is boeiend om te zien hoe de participanten dat soort innovaties ook in deze challenge gebruikt hebben.”

ACT helpt rolstoelgebruikers een weg te vinden zonder hobbels of wijst de meest toegankelijke ingang van een station. Het adviseert voetgangers met een visuele handicap de weg naar trottoirs met geribbelde tegels of geeft informatie over welke bank het meest toegankelijk is. Ook laat het bijvoorbeeld zien welk restaurant bij de dichtstbijzijnde invalidenparkeerplaats is.

Mensen met een beperking, andere stedelingen, maar ook toeristen en bezoekers dragen doorlopend zelf bij aan het aanvullen van informatie. Gebruikers worden zo actief betrokken bij het verbeteren van de toegankelijkheid van steden. Ze kunnen via Social Media zelf een evaluatie geven van een locatie of tips over de beste route doorgeven. Zo wordt het systeem nog slimmer en is informatie altijd up-to-date.

Informatie voor mensen met een beperking is nu vaak al beschikbaar. Het bijzondere is dat het nu voor het eerst slim wordt samengebracht. Op dit moment wordt er samengewerkt met andere steden om een internationale standaard te ontwikkelen. Naast Nettuno is een aantal andere steden ook klaar om ook te starten. Het project maakt onderdeel uit van een bredere ontwikkeling binnen IBM om applicaties te ontwikkelen zogenaamd voor multimodaal transport of het slim wisselen van verschillende vervoersmiddelen.

Op 15 april jl. hebben we 22 inzendingen binnengekregen met veel aansprekende ideeën. Een deskundige jury heeft de inzendingen beoordeeld op de criteria van de uitvraag. Hieruit heeft zij 8 inzendingen genomineerd voor de prijsuitreiking op het WCIT. Op woensdag 26 mei as. om 11.15 uur vindt de prijsuitreiking plaats op het World Congress on IT, op de RAI in Amsterdam in de track ICT and Mobility.

Dit gebeurt door Lidewijde Ongering, Directeur Generaal Mobiliteit van het Ministerie van Verkeer en Waterstaat, namens de voorzitter van het Innovatieberaad Water, Transport en Mobiliteit, samen met Harry van Dorenmalen, Algemeen Directeur IBM Nederland en Arie Bleijenberg, hoofd markt Mobiliteit TNO.

De genomineerden zijn:

1. “Floating Olympic Stadium 2028″, Verhaar c.s. TU Delft

2. “High-tech Green Transport”, Minnaar c.s., Fontys

3. “24 h Olympics”, Tijben c.s. Infram BV

4. “Het olympisch dorp”, v.d. Wolf c.s. Hogeschool Rotterdam

5. “Klimaatbestendige Olympische spelen”, Kooi c.s. Hogeschool Rotterdam

6. “Olympische Spelen 2028 met Delta”, v.d. Graaff c.s., Witteveen en Bos

7. “Linking 2050″, Blikman en Smits

8. “Hub Holland Hub”, Poel c.s., DHV

Alleen de genomineerde teams zijn uitgenodigd om bij de prijsuitreiking te zijn. Het WCIT is een internationaal congres met een vol programma met veel internationale vertegenwoordigers. Daardoor is er helaas slechts een zeer beperkt aantal toegangskaarten voor de deelnemers aan de challenge beschikbaar voor de organisatie.

Namens de Club van Maarssen danken wij alle inspirerende inzendingen en feliciteren de genomineerde teams.

Wij beraden ons nog hoe we ervoor kunnen zorgen dat alle goede ideeën gestimuleerd worden om uit te voeren.

Eén wereld, verschillende visies
Uit ons jongste onderzoek blijkt dat de enorme complexiteit nog wordt versterkt door regionale verschillen. De CEO Study heeft aangetoond dat men per regio sterk van mening verschilt: over de door te voeren veranderingen, over de nieuwe vaardigheden die nodig zijn en over de manier waarop je succes kunt hebben in het nieuwe economische klimaat. Bovendien vermengen deze regionale verschillen zich met de complexiteit waarmee de CEO’s de strijd moeten aangaan.

China toonde zich veel beter bestand tegen de economische teruggang dan Westerse landen. CEO’s in China maken zich begrijpelijkerwijs minder zorgen over volatiliteit dan CEO’s in andere regio’s. In feite voelen ze zich steeds meer vertrouwd op hun plek op het wereldpodium. Maar als China zijn aspiraties als wereldspeler wil waarmaken, heeft het een nieuwe generatie leiders nodig. Leiders met creativiteit, visie en internationale managementervaring. CEO’s in China besteden ook veel meer aandacht aan het
verwerven van nieuwe kennis en vaardigheden dan hun collega’s in het westen.

In Noord-Amerika - dat een financiële crisis heeft doorstaan die ertoe heeft geleid dat de overheid een belangrijke aandeelhouder in veel privéondernemingen is geworden - zijn CEO’s, meer dan waar ook ter wereld, beducht voor een “machtige overheid”. 87% van de CEO’s verwacht de komende vijf jaar meer regulering en een grotere bemoeienis van de overheid, wat hun gevoel van onzekerheid nog vergroot.

In Japan verwacht 74% van de CEO’s dat de verschuiving van de economische macht van volwassen naar snel opkomende markten een grote impact zal hebben op hun organisaties. In de Europese Unie daarentegen maakt men zich minder zorgen over deze verschuiving: slechts 43% van de CEO’s verwacht erdoor te worden getroffen. Inzicht in deze en andere scherpe verschillen per regio wordt belangrijker naarmate economieën en maatschappijen nauwer met elkaar verweven raken. Organisaties lopen tegen deze verschillen aan omdat ze steeds meer internationaal opereren en vaak in verschillende regio’s actief zijn.

Dit is de vierde keer dat de tweejaarlijkse wereldwijde CEO Study werd gehouden. In de laatste vier onderzoeken is de verwachte impact van technologie op organisaties gestegen van de 6e naar de 2e plaats. Dit draagt bij aan een toename van de complexiteit omdat er een wereld wordt gecreëerd die massaal onderling verbonden is. Technologie wordt voornamelijk in Duitsland en Frankrijk als zeer belangrijk ervaren voor de bedrijfsvoering. Nederlandse CEO’s hechten daarentegen veel meer waarde aan de menselijke factoren.

Bezoek http://smarterleaders.tumblr.com om deel te nemen aan de discussie over smarter leadership of download het gehele onderzoek op http:// ibm.com/ceostudy.

De BNR nieuwsuitzending kwam vanaf het Nederlandse IBM hoofdkantoor

Paul Laseur (BNR) interviewt Rene Hooft Graafland (CFO Heineken)

Wat is de succesformule?
Voortbouwend op de resultaten van de CFO Studie van IBM gaat de discussie vervolgens over de rol van data. Bij grote bedrijven zorgt de Chief Information Officer (CIO) voor de systemen waar de CFO’s de informatie vandaan halen. Vanzelfsprekend wordt gekeken naar financiële cijfers, maar - geeft Hooft Graafland aan - is het volgen en meten van niet-financiële informatie ook een zeer belangrijk taakgebied van de Chief Financial Officer. Als voorbeeld van een niet-financiële indicator noemt hij de “gezondheid van het merk”. Van de Kraats noemt als voorbeeld het personeelsverloop. Volgens hem is dat cijfer direct te linken aan de performance. Zo staat de incassoscore weer in direct verband met de cashflow-positie. “Veel dingen die wij doen zijn relatief simpel, maar de vasthoudendheid waarmee het moet gebeuren in een grote uitdaging”, aldus Van de Kraats van Randstad.

Luister hier naar de hele uitzending.

Sinds tijden hebben we een serieuze winter en ik verbaas mezelf dat ik het zo langzamerhand ook wel genoeg vind met de kou. De sneeuw is al weg en dan is het tijd voor: De ZON.
Zo ook bij IBM. Laat de zon maar komen, moeten ze gedacht hebben. Ik doel hiermee niet op de toch opmerkelijk positieve resultaten van IBM, maar meer wat de IBM Researches andermaal hebben klaar gespeeld.

Het is vreemd te constateren dat de hoeveelheid energie die de zon in één louter uurtje op de Aarde uitstort genoeg is om een heel jaar op te leven. Zonder een sikkepitje CO2 de lucht in te slingeren. (In tegendeel, als we de boompjes maar laten staan).

Probleem is echter dat die zonne-energie verdraaid lastig beet te pakken is. Een ander probleem is dat zonnepanelen nog steeds schreeuwend duur zijn.
Toegegeven, ik heb ze ook nog niet op mijn dak geschroefd, maar het blijft vreemd te constateren dat ‘men’ wel substantiële hoeveelheden geld voor bv. een wintersportje wil ophoesten, en daarbij nooit mekkert over de Return On Investment, terwijl in discussies over zonnepanelen iedereen feilloos weet uit te rekenen dat de terugverdien tijd wel heel erg lang is! Hmmm!

Duur dus. Mede daardoor wordt er slechts een schamele 0.1% van de energiebehoefte vandaag de dag opgewekt door zonnepanelen. De prijs wordt mede bepaald doordat het materiaal voor zonnepanelen nogal lastig is te maken: neem nou de stoffen die in huidige panelen worden gebruikt:koper-indium-gallium-selenide of cadnium-telluride. Alleen de naam al doet vermoeden dat het duur is. En dat klopt.

De IBM Researchers zijn er in geslaagd zonnenpannelen te maken van stoffen die op aarde zeer veel voorkomen: zink, koper, tin, zwavel of selenium, waardoor de uiteindelijke prijs drastisch verlaagd kan worden. Ook is het rendement nog eens 40% hoger dan bij de gangbare panelen.
Zoals vaker bij dit soort publicaties moet je nog even wachten om naar de zonnepanelen winkel bij jou op de hoek te rennen en een paar vierkante meter te bestellen, maar het maakt de weg vrij voor goedkope en hoog rendement zonnepanelen.

Ik kan er niet op wachten. Laat maar komen die zon.

En een sprong is het zeker! De POWER7 processor is er. En in de wereld van microprocessors behoren we deze keurig netjes met U aan te spreken. En dan nederig buigen.

Even terug naar de basics. POWER is zo’n acroniem waar de Amerikanen dol op zijn. In mijn ogen verzinnen ze eerst een aantrekkelijke acroniem, en gaan dan net zolang woordjes zoeken die in het acroniem passen. Een soort Scrabble, maar dan net even anders.

POWER staat voor Performance Optimization With Enhanced RISC. RISC staat op zijn beurt weer voor Reduced Instruction Set Computers. Dus eigenlijk hebben we het over de Performance Optimization With Enhanced Reduced Instruction Set Computer 7. Een mond vol, dus we houden het maar op POWER7.

Maar het RISC stuk is wellicht nog wat verder uit te diepen, want heel grof kan je de processor-wereld in twee kampen verdelen. In het ene kamp vindt je de processor die vele, vele instructies aan moet kunnen. De zogenaamde Complex Instruction Set Computers of CISC. Elke veel gebruikte routine, die anders door een Operating System of een applicatie werd afgehandeld, wordt dan in de processor gestopt. Qua performance gruwelijk veel sneller, maar het maakt de processor ingewikkelder. Zowel in de fabricage als in het programmeren ervan.
RISC processoren, het andere kamp, hebben veel minder instructies, en zijn daardoor minder complex en kunnen veel sneller rekenen en makkelijker te programmeren. Je ziet hierin al een onderscheid op toepassingsgebied opkomen.

Terug naar POWER7. Het is een verbluffend stuk techniek dat IBM in diverse labs, waaronder Austin maar ook Boeblingen, heeft ontwikkeld. Hij heeft maximaal 8 rekenkernen aan boord, zeg maar 8 processoren in één behuizing. Deze 8 kernen hebben een opmerkelijke en unieke eigenschap: Ze kunnen elk 4 zogenaamde “threads” gelijktijdig verwerken. En zie een “thread” even als een programma. Met andere woorden: één POWER7 processor kan 32 dingen tegelijkertijd. Ik, een man, kan er maar één ding tegelijk doen. Vrouwen, oneindig veel efficiënter, gaan daar moeiteloos overheen. Dan komt er een tijdje niets en dan de POWER7. Dus.

Op het plaatje silicium, wat een schamele 567 mm² meet, zitten 1,2 miljard transistoren lekker dicht tegen elkaar geschurkt. 1,2 miljard! Dat zijn 2,1 miljoen transistoren per vierkante mm. Ai!
Vele van die transistoren doen het eigenlijke rekenwerk, maar er zijn er vele die zich bezighouden om het energieverbruik van de processor te minimaliseren. Dynamic Energy Optimization, heet dat. Weer andere doen het onboard geheugen (Chache geheten).

Met name dat energieverbruik is interessant. Processoren zijn grootverbruikers van stroom, hoe klein ze ook zijn. IBM heeft met verschillende baanbrekende technologieën al een aardige duit in het energiezakje gedaan. De POWER7 processor heeft Groen ook hoog in het vaandel staan. Zowel in de processor als  daarbuiten. Zo kunnen er systemen voorzien van POWER7 (en POWER6, overigens) werklast naar elkaar toe verschuiven. Dat kan handig zijn als er een aantal POWER systemen staan te zoemen maar geen van alle het al te druk heeft. Dan kan werklast van een aantal servers op één geconsolideerd worden en de ontlaste servers schakelen zich uit. Pas als de werkpaarden het zweet weer op het voorhoofd krijgen, worden de uitgeslapen servers opgestart en nemen het werk over. Volledig zonder menselijk handelen en uitval van service.

Wellicht roept zo’n nieuw stuk techniek de vraag op: Waar heb je het voor nodig? Zonder dat ik in de Marketing-modus wil schieten, is het wel een processor die perfect past in de Smarter Planet gedachte van IBM. Onze klanten hebben meer en meer behoefte aan om diepe analyse te doen van enorme hoeveelheden gegevens.
De markt vraagt om die analyse real-time te doen. POWER7 kan dat.
In HealthCare willen onderzoekers en artsen enorme hoeveelheden data bewerken in korte tijd. POWER7 kan dat.
Klanten willen bezuinigen op het aantal server door consolidatie en virtualisatie. POWER7 kan dat.
Er is behoefte om op een geautomatiseerde manier rekenkracht toe te wijzen aan kritische processen. POWER7 kan dat

POWER7. Prachtig spul.